Zulüm, insanın kalbine vurulmuş en kara mühürdür. Gücünü merhametten değil, haktan çalmış yüreklerden alır. Her çağda, her toplumda zalimler olmuştur, kimi tahtında oturur, kimi masumun rızkına göz diker. Fakat unutulan bir gerçek vardır. Zalimin ömrü, mazlumun duası kadardır.
“Zalimin zulmü varsa, sevenin Allah’ı var” der eskiler. Bu söz bir teselli değil, bir hakikatin özüdür. Çünkü zalim, kibriyle büyüdüğünü sanırken, aslında kendi sonunu örer. Mazlum ise suskun görünür ama sükûtu, göklere yükselen bir yakarıştır. Sevenin kalbinde Allah varsa, hiçbir zulüm onu yenemez.
Seven, sabrıyla sınanır ama asla boyun eğmez. Çünkü bilir ki adalet bazen hemen tecelli etmez lakin mutlaka gelir. Allah, kalbi kırıkların, haksızlığa uğrayanların yanındadır. Zalim gülse de mazlumun duası susmaz. Ve bir gün o dua, göğü deler, adaletin kapısını aralar.
Dünya, zalimler için bir sahne gibi görünür ışık onların üzerindedir, alkış sesleri yankılanır. Ama perde kapanır, oyun biter ve hakikat sahneye çıkar. İşte o an, kim gerçekten güçlüymüş, kim gerçekten inançla yaşamış, herkes görür.
O yüzden gönlünü karartma ey mazlum yürek. Her acının içinde bir ilahi sır, her gözyaşında bir rahmet izi vardır. Unutma, zalim geçicidir ama Allah kalıcıdır.
Ve senin sessizliğin, en gür haykırıştır
Zalimin zulmü varsa, sevenin Allah’ı var.