Şanlıurfa’nın Suruç ilçesinde yaşamış olan ve halk arasında Ebu Na’me adıyla da anılan Şeyh Müslüm, alim kişiliği ve tasavvufi yönüyle tanınan önemli şahsiyetlerden biri olarak kabul edilir. Hicri 466 yılında Suruç’ta vefat ettiği rivayet edilen Şeyh Müslüm’ün, birçok keramet gösterdiğine inanılır. Bu kerametlerden biri de halk arasında “bazlama mucizesi” olarak anlatılan efsanedir.
BİR ANNENİN ENDİŞESİ
Rivayete göre Suruç’ta yaşayan bir kadının tek oğlu, hac ibadetini yerine getirmek üzere uzun ve zorlu bir yolculuğa çıkar. O dönemde hac yolculuğu aylar süren, tehlikelerle dolu bir süreçtir. Oğlundan başka kimsesi olmayan anne, günler geçtikçe endişeye kapılır ve sonunda Şeyh Müslüm’ün kapısını çalar.
Kadın, gözyaşları içinde oğlunun durumunu sorar: “Oğlum aylardır yollarda, aç mı açıkta mı, ne haldedir acaba?”
BAZLAMA DAĞITMA TAVSİYESİ
Şeyh Müslüm, kadının endişesini dinledikten sonra ona beklenmedik bir tavsiyede bulunur. Eve gidip bazlama yapmasını ve bu bazlamaları fakirlere dağıtmasını ister. Kadın bu sözlerin hikmetini tam olarak anlayamaz ancak büyük bir teslimiyetle şeyhin dediğini yerine getirir.
AYLAR SONRA GELEN HABER
Aradan aylar geçer ve kadının oğlu sağ salim hacdan döner. Anne büyük bir sevinçle oğluna yolculuk sırasında zorluk yaşayıp yaşamadığını sorar. Oğlu ise ilginç bir olay anlatır: “Bir gün yolda ekmeğim bitmişti. Tam açlıktan zor durumda kaldığım anda heybem birden bire bazlamayla doldu.”
Bu olayın yaşandığı zamanın, annesinin Suruç’ta fakirlere bazlama dağıttığı günlere denk geldiği anlaşılır. Kadın, yaşanan bu olayın Şeyh Müslüm’ün bir kerameti olduğunu ifade eder.
