Geçen gün bankada işim vardı. Sabah erkenden merkeze indim. Bankaların açılmasını beklemek için topçu meydanında şimdiki adı Rabia meydanı olan yerde bankta oturdum. Etrafıma bakınca her yer pislik içinde. İçilen su şişeleri , sigara izmaritleri, kullanılıp atılan peçeteler , çekirdek kabukları, cips ambalajları, yarısı yenilmiş banklarda bırakılan poşet içinde simit, döner ve poğaçalar. Tam o esnada birde ne göreyim bank da duran su bardağını orada bulunan seyyar satıcı aldı. Su dolusu bir kovaya batırıp çıkardı. Sözde insanlara hizmet eden su, meşrubat ve poğaça satan tezgaha koydu. oradan geçen bir vatandaş soğuk limonata istedi ve suya batırıp çıkardığı bardaktan verdi. Ne bir hijyen var ne de insan sağlığını düşünen bir esnaf.
Bunlar olunca yanıma çocuk arabasıyla bir bayan oturdu. Arabadaki bebek ağlıyordu. Kadın çocuğun altını temizledi. Sonra çocuğun bezini bankın altına bıraktı. Gözlerime inanamadım. Tam kalkıp giderken seslendim hanımefendi burası çöplük mü dedim? Bunu buraya bırakıp gidiyorsunuz. Ben vatandaşlık görevimi yaptığımı düşünürken bana demesin mi sana ne . Çöpçü alır atar. Sadece yazıklar olsun sizin gibi insanlara dedim.
İster çöpçü olsun, ister temizlikçi kul hakkı diye bir şey var. Bunları bile bile yapıyorlarsa bunlara insan bile diyemeyiz.
Temizlik imandan gelir sözüyle evlerimizi, iş yerlerimizi nasıl temiz tutuyorsak sokaklarımızı da, parklarımızı da temiz tutmanın asli görevimiz olduğunu düşünüyorum. Ayrıca bizler bu toplumun vatandaşları olarak bu kadar duyarsız olmamalıyız. Gerekirse yetkililer park ve dinleme yerlerine sorumlu kişileri görevlendirip bu gibi olaylara müdahale edip ceza kesmeleri gerekir. O zaman belki bu toplumun insanları olarak hijyene, temizliğe ve ortak kullanım alanlarının düzgün kullanılmasına daha çok dikkat ederiz. Unutmayalım ki; Bu memleket hepimizin. Ve hepimiz üzerimize düşeni yapmalıyız. Saygılarımla…