Şanlıurfa’nın kırsal kesimlerinde 1970–1980 yılları arasında ulaşım ve haberleşme, “köy postası” olarak bilinen sistemle sağlanıyordu.
Döneme ait bir fotoğrafta, açık kasa bir kamyonun hem yolcu hem de posta taşımada kullanıldığı görülürken, bu durum kırsal yaşamın zorlu şartlarını bir kez daha gözler önüne serdi.
O yıllarda telefon ve düzenli ulaşım imkânlarının son derece sınırlı olması nedeniyle köylerle ilçe merkezleri arasındaki bağ, büyük ölçüde bu tür araçlarla kurulmaktaydı. Kamyon kasalarında yalnızca mektup ve resmi evraklar değil, aynı zamanda ilçe merkezine giden köylüler de taşınıyordu.
Bu nedenle araçlar, bir yandan posta hizmetini yürütürken diğer yandan da bölgenin en önemli toplu taşıma aracı görevini üstleniyordu.
Köy postası sistemiyle gönderilen mektuplar ve resmi belgeler ilçe merkezlerinde toplanıyor, ardından belirlenen güzergâhlara göre köylere ulaştırılıyordu. Teslimatlar çoğu zaman muhtarlar aracılığıyla yapılıyor, böylece haberleşme zinciri köylerin en ücra noktalarına kadar ulaşıyordu.
Şanlıurfa’nın kırsal yapısı ve yol şartlarının zorluğu, bu süreci daha da güçleştirirken, kamyon kasasında yapılan yolculuklar dönemin ulaşım gerçekliğini yansıtan önemli bir detay olarak dikkat çekiyordu.
Açık kasa araçlarda ayakta yapılan bu seyahatler, hem yolcuların hem de taşınan postaların aynı şartlarda taşındığı bir dönemi simgeliyordu.
Tüm bu koşullara rağmen köy postası, 1970’li yıllarda Şanlıurfa kırsalında yaşamın en önemli damarlarından biri olmuş, köylerle şehir arasındaki iletişimi ayakta tutan temel sistem olarak varlığını sürdürmüştür.
