Hayat yolculuğunda hepimiz bir şekilde insanlarla karşılaşıyor, dostluklar kuruyor ve güveniyoruz. Fakat bazı insanlar vardır ki yüzlerindeki maske öylesine ustalıkla yerleştirilmiştir ki, gerçeği görmek çoğu zaman mümkün olmaz. Hangi yüzüne konuşacağımızı şaşırıyoruz. Onlar, sahte gülüşlerin, çıkar ilişkilerinin ve menfaat odaklı yakınlıkların mimarlarıdır. Bunlar kelimelerle büyüler, ama davranışlarıyla ele verirler. Dost gibi görünürler, ama ihtiyaç duyduğunuzda yanınızda olmazlar. Size alkış tutarlar, fakat içten içe başarısızlığınızı beklerler. Onların varlığı, bir tiyatro sahnesinde oynanan roller gibidir, sahnede dost, kuliste bambaşka bir yüz. En acı yanı ise, bu maskeli kişilerin farkına geç varılmasıdır. Çünkü bizler, kalpten samimiyet ararken onların parıltılı sözlerine kanarız. Bir süre sonra anlarız ki, dost sandığımız kişi aslında rakip, destek sandığımız omuz ise yük olmuştur maalesef.
Oysa samimi insanların, gözlerinin içine baktığınızda içtenliğini hissettirir. Sevgi doludur. Riyakar değildir ve güven verir. Sahte olanlar ise sürekli bir şey gizlemek zorundadır. Bu yüzden onların yanında daima bir huzursuzluk, görünmez bir soğukluk hissedilir.
Bugün toplumsal ilişkilerimizde en büyük sınavlardan biri de işte bu sahteliği ayırt edebilmektir. O yüzden herkes herkese şüphe ile bakıp ona göre temkinli davranmak zorunda kalıyor. Çünkü maskeler bir gün düşer, fakat kaybolan insanlık geri gelmez. Çoğu insan bunun farkında değil maalesef. Günü nasıl kurtarırım derdinde.
Sonuç olarak bir insanın gerçek yüzünü görmek istiyorsanız, zor zamanınızda kimin yanınızda olduğuna bakın. Sahte olan insan, ilk fırsatta kaybolur. Temennimiz sahte insanlardan uzak gerçek dostlarla karşılaşmaktır. Saygılarımla…