Bir atasözü derki “Bencillik dostluğun zehridir.” Kısa ve net. Ama ne gariptir ki bazıları için bu söz, bir kulaktan girip bir kulaktan çıkıyor. Veya menfaatine göre değişiyor.
Onlar için dünya, kendi etraflarında dönen dar bir yörüngeden ibarettir. Başkalarının duyguları, ihtiyaçları, kırgınlıkları bu yörüngeye dahil değildir. Kendilerinden başka kimseye gerçek bir yaşam alanı tanımazlar. Varsa yoksa kendileri. İstekleri öncelikli olmak, sözleri kural, doğruları değişmez kanun sanmaktır. Bu durumda böylesi insanlara gerçeği anlatmak zordur. Hatta üstüne basa basa konuşursunuz. Örnekler verirsiniz, incitmeden söylersiniz, çoğu zaman susup beklemeyi bile denersiniz. Ama nafile dinlemezler. Çünkü işlerine gelmiyorsa her şey geçersizdir. Onlar için doğru, yalnızca kendi pencerelerinden görünen manzaradır.
Bencilliğin diğer yönü ise çoğu zaman yüksek sesle konuşmaz. Bağırmaz, çağırmaz. Daha sinsi bir yolu vardır. Görmezden gelmek. Karşısındakini yok saymak, emeğini küçümsemek, duygusunu gereksiz bulmak. Bu da ister istemez ikili ilişkileri hatta dostlukları yavaş yavaş bitirir. Bir gün bakarsınız, ortada ne samimiyet kalmıştır ne güven. Geriye sadece alışkanlıktan dolayı sürdürülen ve ruhu çekilmiş mecburi ilişkiler kalır.
Oysa dostluk, iki kişinin aynı aynaya bakması değil, birbirinin aynasında kendini görebilmesidir. Empati ister, fedakarlık ister, bazen geri adım atmayı gerektirir. Bencillik ise bütün bunları zayıflık sayar. Paylaşmayı kayıp, anlamayı yük, özür dilemeyi gurur kırıcı görür. Hatta çoğu zaman yalnız kaldıklarında bile bunun sebebini başkalarında ararlar. Kimseyi kaybettiklerini düşünmezler. Herkesin onları yanlış anladığına inanırlar. Bu bencillik zehrinin dostluğu değil, kendilerini içten içe tükettiğini bile fark etmezler. Zaman değişse de bu zaafları değişmiyor. Dün olduğu gibi bugün de dostluğun en sessiz, en etkili zehri olmaya devam ediyor.
Sonuç olarak hayatınıza alacağınız insanları iyi seçin. Bakarsınız bir süre sonra benciliği yüzünden arafta kalmışsınız. Bu yüzden kimle yürüdüğünüze dikkat ediniz. Mevlana’nın dediği gibi; Bülbül güle, karga çöplüğe götürür. Saygılarımla