Bırakıp giderken ardında kalanları, boş bir sürahi yada kırık bir cam parçası.

Hüzün bu kadar denli etkilermiydi insanı, sallanan boş sandalye misali.

Etkilermiydi kaba taslak bir adamı, sonbaharın geçişi sırasında terk edermiydi gerçekten güneş bulutları.

Bırakırmıydı yalnızlık kollarıma sabahı, kapatabilirmiydim gözlerimi yokluğunda.

Kaybolmak bu kadar kolaymıydı gerçekten, giderken bırakabildiklerinin ardından.

Siyah bir kumaşa benzerdi gece, ela gözlerin aydınlatırdı dünyamı.

Yutkunmak var olduğunu bildiğin bir kördüğümün, ömrünün sonuna kadar açılamaması demektir.

Yutkunmak bıraktığın eli bir daha tutamamak, yokluğunda boşa bocalamaktır geçmişi.

Yutkunmak hür iradeni delhizlere teslim etmektir, gecenin karanlığında kaybolan nefes gibi.

Ve yutkunmak senmişsin, giderken terk edişin, bıraktığın eli sahiplenemeyişin.

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.