Fark edemiyordum artık nefes aldığımın.
Fark etmeden sonsuzluğa yürüyordum.
Ne çabuk geçti bunca zaman ne ara sensiz kaldım ben.
Ne ara nefes almadan yaşar oldum, ne ara sensizliğe alıştım.
Geçiyor sanıyorsun değil mi zaman, yada hep olduğun yerdeydin.
Fark edemiyorsun bunca olan ve biteni fark etmeden çarpıyor yalnızlık insana.
Nefes almak isterdim, nefes almasını senden öğrenmiştim.
Seninle tatmıştım güneşin varlığını seninle gülüyordu geceleri ay gökyüzüme.
Şimdi ne değişti! Ne değişti de varlığını unuttum evrenin.

Koşar adımlarla gelen yalnızlığım benden alıp götürdü beni, senden hemen sonra.

Esrik düşen bedenim yıkık perada alevler arasında yanmayı bekliyor umarsızca.

Şimdi geldiğini söylüyorsun, ben kaybettiğim kaçıncı bendeyim!

Senin yokluğunda eskittiğim kaçıncı ömürdeyim, farkına bile varmıyorsun.

Hoşgeldin diyebilirim sadece yitirdiğim varlığa, çürüttüğüm bedene!

Farzı misal soluksuz yaşadığımız ömür var ya, soluk almadan öldürdün beni.

Her bir gelişin kaç gidiş kopardı yüreğimden, kaç sıfır önde başladı hayat benden.

Şimdi gelsende birşey değişmiyor, kaç ben kaldıki, içimde!

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.